Laat ons in contact blijven!

Brakesection Magazine

Op de werkvloer: Aleksandra Vidanovski, communicatieverantwoordelijke bij Pairi Daiza

#2 (Juni 2017)

Op de werkvloer: Aleksandra Vidanovski, communicatieverantwoordelijke bij Pairi Daiza

Foto: Pairi Daiza

Op de werkvloer: Aleksandra Vidanovski, communicatieverantwoordelijke bij Pairi Daiza

Heel wat mensen vertrekken dagelijks naar een pretpark. Niet om er een dag lang op achtbanen en andere attracties te gaan zitten, maar om ervoor te zorgen dat andere mensen dat wel kunnen doen. In ‘Op de werkvloer’ belichten we bekende en minder bekende jobs in de pretparkbranche.

Voor dit nummer gingen we voor één keer niet bij een pretpark op bezoek, maar trokken we naar Pairi Daiza voor een babbel met Aleksandra Vidanovski. Na een opleiding communicatiemanagement kwam ze al snel bij de evenementendienst van Walibi Belgium terecht, waar ze later de rol van PR-verantwoordelijk op zich nam. Tegenwoordig treffen we Aleksandra niet meer tussen de attracties, maar tussen de dieren van Pairi Daiza waar ze als communicatieverantwoordelijke aan de slag is.

Wat moeten we ons juist voorstellen bij de job van communicatieverantwoordelijke?

Aleksandra: Als mensen aan een communicatieverantwoordelijke denken, dan denken ze vaak aan een woordvoerder. Dat klopt, het woordvoerderschap is het meest zichtbare deel van onze job, maar eigenlijk is dat maar een klein deel ervan. Communicatie, althans bij Pairi Daiza, is een heel brede term en de job omvat alles wat je je daarbij kan voorstellen: van reclame over content creatie tot persberichten schrijven en persconferenties organiseren… en dan natuurlijk het woordvoerderschap.

Hoe ziet je werkdag er doorgaans uit?

Aleksandra: Dat verschilt van dag tot dag. Het enige waar we zeker van zijn, is dat we nooit echt zeker zijn of de plannen zullen kunnen doorgaan zoals we ze ingecalculeerd hebben. Meetings en voorbereidend werk staan meestal wel vast, maar het spannende aan deze sector is dat je tegelijk in de onderzoeks-, productie-, consumptie- en naverkoopfase zit. Er kan altijd van alles gebeuren en we moeten steeds bereid zijn om onze plannen om te gooien. Eén moment staat meestal wel vast: ’s morgens tijdens het wakker worden nemen we de hoofdkranten door. Media op het internet kunnen de hele dag door publiceren, maar voor de gedrukte kranten nemen we ’s morgens onze tijd.

Is er een groot verschil tussen werken voor een attractiepark en werken voor een dierenpark?

Aleksandra: Er zijn heel veel gelijkenissen tussen de twee. Het seizoensgebonden ritme is in allebei aanwezig. Pairi Daiza sluit net als een attractiepark in de winter, dus het afsluiten en het opnieuw opstarten een paar maanden later, is allemaal hetzelfde. De relatie met bezoekers en met klanten is ook dezelfde, maar de inhoud is helemaal anders. In een dierentuin gaat het over levende wezens en dat zorgt vaak voor verrassingen. Dat kan dan heuglijk nieuws zijn, zoals een geboorte, maar ook slecht nieuws. Dat is een factor die prominenter aanwezig is bij dierenparken, al heb je die onvoorspelbaarheid in zekere mate ook wel bij pretparken want ook bezoekers zijn levende wezens die verrassend uit de hoek kunnen komen. Het is vooral heel boeiend om in een dierenpark te werken. Er zijn hier zoveel verschillende soorten dat ik bijna elke dag nog iets bijleer. Dat vind ik erg plezant.

Zijn er, door dat seizoensgebonden ritme, periodes die drukker voor je zijn dan andere?

Aleksandra: Het blijft mede dankzij de dieren best wel druk doorheen het hele jaar, maar er zijn natuurlijk de klassieke piekmomenten. De opening, het begin van het hoogseizoen en het eindseizoen met Halloween zijn op communicatief vlak altijd het drukst. Maar zelfs daar kan veel aan veranderen. Toen vorig jaar begin juni onze babypanda geboren werd, begon het hoogseizoen voor dat jaar eigenlijk al op dat moment. Maar dat is iets wat in een pretpark ook kan voorvallen. De opening van een nieuwe attractie valt namelijk meestal ook niet samen met één van die communicatiepieken.

Hoe vroeg wordt de communicatiedienst meestal betrokken bij nieuwe ontwikkelingen in het park?

Aleksandra: Je kan je afvragen wat vroeg is in die context. Het is voor de communicatieafdeling nooit te vroeg om bij een project betrokken te worden. Ik denk dat het net zoals bij andere bedrijven gaat. Hoe vroeger je elk departement bij een nieuw project betrekt, hoe meer kans je hebt dat je project slaagt en het op tijd klaar is. Daar is onze branche geen uitzondering op.

Wat vind je het leukste aan je job?

Aleksandra: Het leukste vind ik het emotionele aspect. Hier gebeuren dingen die je soms heel nederig kunnen doen voelen. Ik heb hier al een paar geboortes mogen meemaken van heel dichtbij. Zoals die van de neushoorn vorig jaar op de dag van de aanslagen op Brussels Airport. Of de geboorte van de baby panda in het midden van de nacht. Dan voelt zoiets erg puur aan. Op die momenten wil je echt alles geven om dat mooie nieuws met iedereen te kunnen delen. Het is altijd erg fijn als zo’n mooi nieuws dan wereldwijd wordt opgenomen. Wanneer ze uit Australië bellen voor een interview, of wanneer je naar Amsterdam moet om ’s avonds uitleg te gaan geven in een talkshow, dan is het fantastisch om die mooie verhalen door te geven.

Een minder plezant onderdeel van je job lijkt ons crisiscommunicatie. Is dat iets waar je tegenop kijkt of zie je dat eerder als een uitdaging die eigen is aan je functie?

Aleksandra: Dat hangt natuurlijk sterk van de crisis af. Het is en blijft de bedoeling om de medewerkers vooraf zo goed voor te bereiden dat een crisis niet kan gebeuren. Als je met de collega’s goed probeert samen te werken en te communiceren, dan kan er al heel veel opgelost worden voor er iets gebeurt. Een crisis moet namelijk pas door de communicatiedienst behandeld worden als er voordien dingen verkeerd zijn gegaan.

We zijn daar als communicatiedienst uiteraard altijd op voorbereid, net als iedereen in de branche. Ongeacht welk soort park je bent, het gaat over een plek waar veel mensen kunnen samenkomen. Dan moet je gewoon voorbereid zijn. Ik hoop dat ik het nooit echt zal moeten doen, maar het is een onderdeel van de job en hoe beter je voorbereid bent als park, hoe kleiner de kans is dat er iets daartoe leidt.

Wat is het plezantste dat je tot op vandaag hebt mogen doen?

Aleksandra: Ik kan er moeilijk één kiezen, want hier gebeuren zoveel leuke dingen. De koala’s ophalen op de luchthaven vorig jaar bijvoorbeeld. Dat vond ik heel erg leuk. Het was de eerste keer dat ik Brussels Airport van een andere kant kon zien. Het was heel spannend om om vijf uur ’s morgens daar via een zijdeur naar binnen te mogen en dan met een speciaal wagentje over de tarmac te worden gereden terwijl er langs je vliegtuigen aan het opstijgen waren. Ik was zo blij als een kind om dat eens mee te maken. Maar het was ook erg emotioneel. Het personeel van de luchthaven was zo oprecht blij dat ze weer eens een leuke, speciale lading mochten ontvangen. Het was fijn om dat geluk en die opluchting mee te maken.

Aan de andere kant word ik ook heel gelukkig van kleinere dingen. Zo zijn we onlangs naar Duitsland gereden om een familie orang-oetans te gaan bekijken die we een paar weken later zouden ontvangen in Pairi Daiza. Daar heb ik mijn fascinatie voor die dieren ontdekt. Ze keken me recht in de ogen en de verzorgers vertelden hun verhaal, wat ik bijzonder mooi vond. Dan denk je: “In welke andere job kan je zeggen dat je net een tête-à-tête met een baby orang-oetan hebt gehad?” Het kan heel druk zijn bij ons, maar ik ben blij dat het me soms lukt om even stil te staan bij de schoonheid van de momenten die aan het gebeuren zijn.

Vind je werken met dieren dan interessanter dan werken rond attracties?

Aleksandra: Dat zou ik zo niet durven zeggen. Ik werk het liefst tussen mensen die erg gepassioneerd zijn en dat was ook het geval in de attractieparkensector. Dat zijn ook mensen die vol passie aan hun attracties aan het bouwen zijn, net als kleine kinderen met hun speelgoed. Dat is ook fantastisch om te zien. Bij de opening van Pulsar werkte ik al bij Pairi Daiza, maar de hele aanloop er naartoe heb ik nog meegemaakt. Toen vond ik het ook heel leuk om aan die mensen te vragen om aan een leek als mij uit te leggen hoe die lancering nu juist ging gebeuren. Zonder mensen met passie zou onze branche nooit hetzelfde zijn. Maar laat ik concluderen dat de dieren mijn moederzieltje af en toe net iets meer raken.

Bedankt voor het gesprek, Aleksandra!

Meer artikels uit #2 (Juni 2017)

Met heel veel dank aan onze sponsors:

To Top