Laat ons in contact blijven!

Brakesection Magazine

In het archief: De overname van Bobbejaanland

#3 (Augustus 2017)

In het archief: De overname van Bobbejaanland

In het archief: De overname van Bobbejaanland

Nadat we jullie kennis lieten maken met de overnames van Melipark en Walibi Wavre – vandaag de dag de twee grootste pretparken van België – bespreken we voor de derde keer een overname van een Belgisch pretpark. Het jaar is 2004, en Vlaanderen kent nog maar één pretpark in familiehanden. Toch is de verrassing niet groot wanneer het Kempense Bobbejaanland hun verkoop aankondigt in het jaar dat ze drie spectaculaire attracties hebben geopend. Wat was de precieze aanleiding en wat waren de directe gevolgen?

Achtergrond

Bobbejaanland was een florerend bedrijf. Het maakte winst en trok jaar na jaar een recordaantal bezoekers – daardoor verschilde het van Boudewijnpark en Melipark, die verkocht werden onder financiële druk. Het park was ook het levenswerk van een artiest die zelf op het terrein woonde, en bovenal zijn naam droeg. Anders dan Walibi Wavre, een park dat steeds bedoeld was om op een hoogtepunt verkocht te worden. Dus waarom besloot de familie Schoepen – geleid door Bobbejaan zelf, en natuurlijk diens vrouw Josée – het park dan toch te verkopen?

Grote beslissingen zijn bijna nooit terug te leiden naar één oorzaak, maar steeds naar meerdere. Het is helaas niet meer mogelijk te weten wat Bobbejaan precies tot de overname dreef, maar veel dingen kunnen we wel afleiden uit de geschiedenis. Op naar de woelige laatste jaren van de Schoepen-dynastie!

Het zware werk

Een pretpark runnen is geen simpel werkje. Er is een reden waarom zoveel families hun pretpark verkochten toen ze de kans zagen. Begin jaren 2000 kende Bobbejaanland enkele juridische gevechten. Zo was er het Thrillenium Ride-debacle, waarin Bobbejaanland een grote thrillride had besteld bij Nauta Bussink en zelfs vier attracties (waaronder de Rainbow) als vooruitbetaling had gegeven. De attractie kwam er nooit en het heeft een jaar aan rechtszaken gekost voor Bobbejaanland gelijk kreeg van de rechter en terug over hun eigen geld mocht beschikken. Nog vlak voor de overname kreeg Bobbejaanland gelijk in een andere rechtstwist, tussen hen en de gemeente Kasterlee. Daarin besliste het gerecht dat een opgelegde belasting van 1% op de ticketverkoop van Bobbejaanland door de gemeente onwettig was. Het waren dan misschien wel overwinningen voor Bobbejaanland, het waren ook het soort juridische affaires waar niemand zin in had.

Nieuwe attracties

Maar zelfs als attracties wel geleverd konden worden, was het vaak niet zonder slag of stoot. Vooral in de winter van 2004, toen het park onder andere de Junior Coaster (nu Oki Doki) bouwde, stootten ze op enkele misnoegde buren. Toen ene Herwig Mertens (een directe buur van het park aan de kant van Oki doki) klaagde dat de bezoekers in zijn tuin konden zien vanuit de nieuwe achtbaan, diende Bobbejaan hem van antwoord met “Zonder mij had er naast de villa van Herwig Mertens nooit een buurtweg gelegen.” Bobbejaan kon maar moeilijk begrijpen dat de buurtbewoners, voor wie zijn park zoveel betekend had, de uitbreidingen zo hard in de weg zaten.

De oprichters werden ouder

Het spreekt voor zich, maar Bobbejaan werd net als elk mens ieder jaar weer wat ouder. In 1999 leed hij aan darmkanker, wat hij toen wist te overwinnen. Ongetwijfeld werden de dagelijkse bekommeringen die een park leiden teweegbrengen te veel voor het echtpaar. Optreden in zijn park kon Bobbejaan in 2004 al jarenlang niet meer, en laat dat nu net de reden geweest zijn waarom hij het domein in de eerste plaats had gekocht – het geven van optredens voor fans van heinde en ver. Natuurlijk konden de vijf kinderen van het echtpaar de boel wel overnemen, maar dat brengt ons tot het laatste, en misschien wel belangrijkste stukje achtergrond.

Familieruzies

Bobbejaan en Josée stonden aan het hoofd van een gezin met vijf kinderen. Allen groeiden ze op in het pretpark en droegen ze hun steentje bij. Eenmaal opgegroeid en afgestudeerd, kozen sommige van de kinderen ervoor in het park te blijven werken. Het werd echter snel duidelijk dat de ouders het moeilijk hadden om hun greep op alles wat in het park gebeurde los te laten, tot grote ergernis van de kinderen die al jaren bereid waren de boel over te nemen.

Jacky Schoepen was de zoon van Bobbejaan die het meest met het park geëngageerd was, maar hij werd ontmoedigd door de meer gematigde interesses van zijn broers en zussen in het park. Ook dat zijn ouders het steeds anders wilden dan hij, zat hem dwars, wat er uiteindelijk tot toe leidde dat hij enkele maanden voor de overname ontslag nam in het park. Hij leidde toen al enkele jaren het park als een directeur. Bobbejaan twijfelde hard aan de toekomst van het park, net omdat hij zo vaak en zo hard botste met de zoon die er het meest voor wilde gaan. Deze familieruzie werd breed uitgesmeerd in de pers, waardoor ook de geruchten over een verkoop, die al jaren klonken (vaak dankzij de Schoepens zelf), weer de kop opstoken. Op 10 mei 2004 was het dan zo ver: Bobbejaanland maakte hun verkoop aan het Spaanse Parques Reunidos bekend.

Parques Reunidos anno 2004

Iedereen kent deze pretparkengigant ondertussen wel, maar in 2004 was dat niet zo vanzelfsprekend. Bobbejaanland was slechts het tweede échte pretpark van de groep, na Parque de Atracciones de Madrid, het park waarmee de groep ontstond. PR had echter al wel vele dierentuinen, aquaria, waterparken en restaurants op het Iberisch schiereiland en zag Bobbejaanland als een mooie eerste stap naar de rest van Europa.

Parques Reunidos was trouwens niet de eerste groep die interesse had in het Kempense park. Eind jaren negentig waren er nog gesprekken met Premier Parks, die Walibi en Bellewaerde opgekocht hadden. Nauwelijks een jaar voor de overname had Grevin & Cie, het huidige Compagnie des Alpes, nog laten doorschemeren dat ze het park heel graag aan hun portefeuille zouden willen toevoegen.

Parques Reunidos kocht uiteindelijk het park, maar maakte vlak na de overname de fout om enkele verkeerde verwachtingen te creëren: zo lieten ze weten dat ze van Bobbejaanland het grootste pretpark van de Benelux wilden maken. Als nieuwe algemeen directeur werd er door PR gekozen voor Rudi Rasschaert, die de kinderen van de Schoepens een plaats in de raad van bestuur van het park aanbood. Jacky kwam uiteindelijk terug in het park werken, maar het was van korte duur: zijn manier van leidinggeven verschilde teveel van die van Rasschaert.

Alles veranderd

Een nieuwe eigenaar betekent ook nieuwe regels. 2004 eindigde een beetje in mineur toen er een massa-ontslag plaatsvond in de horeca. Deze was in de tijd van de Schoepens steeds uitgebaat door concessiehouders en dus niet door de familie zelf. Toen Rasschaert hier komaf mee maakte, was het horecapersoneel daar niet mee gediend en velen stapten op op de laatste dag van het seizoen. Toen het park in 2005 opende met slechts 8 van de 18 horecapuntjes geopend, waar vroeger altijd alle horeca geopend was, reageerde Rasschaert: “Wij houden niet van verlies maken.” Een begrijpelijk punt vanuit financieel standpunt, maar volgens velen verloor Bobbejaanland zijn gezelligheid door zulke beslissingen. Ex-werknemers begonnen te vermoeden dat het park door PR gekocht was om als melkkoe te dienen voor verlieslatende eigendommen in het thuisland.

Het leven gaat door

Bobbejaanlands rijke geschiedenis is nog niet ten einde. In 2011 verliet Rasschaert het park, en de Schoepens staken niet onder stoelen of banken dat ze daar blij mee waren. Ze lieten zelfs weten interesse te hebben om het park terug te kopen, wat uiteindelijk nooit gebeurd is. Ook Bobbejaan zelf heeft zich volgens zoon Tom nog uitgesproken tegen de koers die het park had genomen na de overname. “Er staan nog minder attracties dan in onze tijd. Ze zouden beter mijn naam weghalen.”

Meer artikels uit #3 (Augustus 2017)

Met heel veel dank aan onze sponsors:

To Top