Laat ons in contact blijven!

Brakesection Magazine

In het archief: Het ongeval met de Sirocco

#4 (Oktober 2017)

In het archief: Het ongeval met de Sirocco

Foto: Screenshot RTBF/Youtube

In het archief: Het ongeval met de Sirocco

Op 27 augustus van 1997 – twintig jaar geleden – werd de trein van Sirocco gelanceerd richting zijn verticale looping. Na vijftien jaar quasi probleemloos gewerkt te hebben, brak de vliegwiellancering deze late namiddag plots af, met als gevolg dat de tien ton zware trein niet de beoogde topsnelheid bereikte. Het gevaarte raasde op zijn looping, ging naar boven en stortte terug naar beneden volledig volgens plan… Om dan in de terugweg door de looping een wiskundig toeval van ongelofelijke proporties te verwekken: de trein blijft perfect op zijn kop hangen.  

Anderhalf uur ondersteboven: een ooggetuige

Brakesection wilde deze vreemde gebeurtenis, waarvan zowat elke pretparkfan wel eens heeft gehoord, nog eens in de kijker zetten vanwege het twintigjarige jubileum. Daarom spoorden we één van de 28 passagiers op van de bewuste trein, die maar al te graag na al die tijd zijn verhaal nog eens met ons wilde delen. Hoe ervaarden de slachtoffers deze ongelukkige pretparkdag? We vroegen het Warren Withaegels. Hij was zeventien jaar in de zomer van 1997 en herinnert zich het voorval nog goed. 

Warren: Ik was met zes leeftijdsgenoten naar Walibi gegaan. Het was een rustige dag en we kwamen net uit Aqualibi, ongeveer om tien voor vijf. We hadden zin om nog eens in de Sirocco te gaan, dus we gingen daarheen. Ik moest eigenlijk ook dringend naar het toilet, want na het zwemmen was ik niet meer gegaan. Daarom ben ik eerst gaan kijken hoe lang de wachtrij was, en er was niet veel volk: enkel op het hellend vlak naar het station stonden ze te wachten. Ik dacht in vijf minuten in de achtbaan te zitten en er na tien minuten weer uit te zijn en dan naar het toilet te gaan. 

Ik zat in de voorste rij van de derde coach tijdens de rit. Al bij de lancering merkte ik dat er iets aan de hand was wat niet klopte: de voorwaartse loop ging behoorlijk traag en we gingen maar voor de helft op de eerste heuvel. Op de terugweg kwamen we perfect in de looping tot stilstand. In het begin ontstond een klein beetje paniek: sommige mensen wisten niet veel van pretparken en vroegen om de motor terug aan te zetten om verder te rijden. Ikzelf was toen al veel bezig met pretparken en wist dat de Sirocco zo niet werkte. Ik kon zien dat de ‘pusher car’ (die de trein vroeger vooruit duwde, nvdr) halverwege de lanceerstrook tot stilstand gekomen was. Na een kwartiertje was de zone rond de looping afgesloten en probeerde het personeel van Walibi de passagiers te kalmeren. De medewerkers van het park kenden niet zo goed Nederlands en in de trein zaten veel Nederlandstalige kinderen van ongeveer twaalf jaar. Dit hielp natuurlijk niet om de kinderen rustig te houden!

Op een gegeven moment kwam er een brandweerwagen en een ambulance aangereden. Ze hadden besloten een touw te spannen achteraan de trein en hem zo voort te trekken. Maar zo’n trein weegt natuurlijk veel te veel: ze hebben er met zes à acht man aan proberen sleuren. Het leek wel een komisch filmpje want op een gegeven moment is dat touw gewoon geknapt, met als gevolg dat die mensen allemaal tegen de grond zijn gevallen.

Toen ontstond er toch nog wat paniek. Ikzelf niet, maar bepaalde mensen dachten dat er iets serieus fout aan het lopen was. Sommigen waren ook misselijk en op een bepaald moment zag ik iemand overgeven: die persoon had net een suikerspin gegeten en de roze brij liep terug in zijn neus.

De brandweer had dan het lumineuze idee om een hydraulische krik tussen de track en de achterkant van de trein te steken en die met perslucht te laten oppompen. Al snel bleek dat die berekend was op een veel te klein gewicht. De krik kon het niet aan en is volledig kapot gesprongen. Ze zeiden dat dat geen probleem was, want ze hadden een veel zwaardere die meer gewicht aankon. Ik dacht dat die helemaal uit Brussel moest komen, want we hebben toen nog een hele tijd gewacht voor de brandweer terug was. Ondertussen stond Patrick van Gompel van VTM met zijn team klaar voor opnames voor het journaal, net als RTBF. We kregen ook te horen dat de technisch verantwoordelijke van de attractie niet beschikbaar was. De medewerkers van het park zijn ons komen zeggen dat ze met hun handen in hun haar zaten en niemand konden vinden die de technische kant van de attractie goed kende. (De technische directeur vertrok die bewuste dag toevallig vroeger uit het park en werd tijdens de crisis teruggevonden bij de tandarts, nvdr)

Na ongeveer een uur en twintig minuten arriveerde eindelijk de sterkere krik. Deze werd geplaatst en gevuld met perslucht. Daardoor voelden we de looping behoorlijk hard daveren en heen en weer gaan: er zit natuurlijk een enorme druk op. Toen kreeg ik wel even schrik, want de krik maakte een raar geluid en het daveren van de looping was een vreemd gevoel. Plots werden we in beweging gebracht: het waren slechts millimeters tot de balans verbroken was en de trein uit de looping kwam. Toen hebben we nog een tijdje geschommeld tussen de heuvel en de looping, tot we volledig stilstonden. Daar werden we met ladders uit de trein geëvacueerd.

Vervolgens ging we naar de picknicktenten (rechts van de hedendaagse Challenge of Tutankhamon) waar we eten aangeboden kregen van het park. De ambulanciers vroegen of er iemand de noodzaak voelde om onderzocht te worden, maar ik moest natuurlijk heel erg dringend naar het toilet en ben daar dan ook heen gespurt om mijn blaas te legen! Het voordeel dat ik had toen we overkop hingen, was dat al mijn bloed naar mijn hersenen trok en we keihard begonnen te zweten, en de nood naar een toilet dus tijdelijk minder was.

Tegen de tijd dat we geïnterviewd waren, we alle vragen hadden beantwoord en Walibi er zeker van was dat we allemaal in orde waren, was het al negen uur. Er was geen trein meer van Walibi naar huis, en een GSM hadden we in 1997 nog niet. Onze ouders waren behoorlijk ongerust, want ze werden ook nog niet op de hoogte gebracht. Ik heb mijn kwade schoenen aangetrokken en gevraagd of we naar huis gebracht konden worden. Ze hadden eerst voorgesteld dat iemand van onze familie ons kwam halen, maar samen met mijn vrienden hebben we kunnen afdwingen dat ze onze taxi naar huis zouden betalen. We waren met zeven, dus zijn we met twee taxi’s naar huis gevoerd. Als tegemoetkoming kregen we ook per gezin een Golden Pass voor één jaar. Daarmee zijn we wel een paar keer met de familie naar Walibi geweest. Een grappig detail: bij mijn laatste bezoek aan Walibi met die golden pass, zag ik op een gegeven moment aan een ruit bij de Vampire met daarop reclame voor de Rollercoaster Friends. Zo zijn ik en mijn vriendin bij de achtbaanclub terechtgekomen!

Hoe verliep het daarna verder?

Ik was in die tijd werkzaam als jobstudent bij Delhaize en ben de dag na het voorval gewoon gaan werken. Ik had een vroege dag en moest er om zes uur ’s morgens al staan. Die middag ben ik wel een paar keer opgebeld geweest door een aantal kranten die het verhaal wilden horen.

Bent u na het voorval ook nog op de Sirocco/Turbine/Psyké Underground geweest?

Ja, deels uit nieuwsgierigheid. Ik vond dat er na de overkapping van de looping niet veel veranderd was, maar blijkbaar hadden ze er een extra boost achter gestoken zodat de looping zeker elke keer gehaald werd. Dat stonk dan elke keer enorm.

Mijn dochter is ondertussen twaalf en we hebben zelfs al samen in Psyké Underground gezeten. Met die ombouw is de lancering toch een stuk milder geworden. Dat het niet meer vanuit stilstand gebeurd is ook een groot verschil. Toch vind ik het goed dat ze het gedaan hebben, zodat hij nog enkele jaren meekan.

De Sirocco opende drie weken na het voorval terug en vandaag kennen we de achtbaan natuurlijk als Psyké Underground. De looping is nu overdekt, er zitten nieuwe treintjes op de baan en het oude vliegwiel is vervangen door een magnetische lancering. De kans dat een treintje precies overkop blijft hangen op een achtbaan is één op een miljard – dus willen we Warren bedanken om deze unieke ervaring met ons te delen!

Meer artikels uit #4 (Oktober 2017)

Met heel veel dank aan onze sponsors:

To Top